Esnafın yüzü gülmüyor…

Esnaf dertli…

İş yok, para yok…

Esnaf artık borcunu, kirasını, vergisini, çalışanının maaşını ödemekte zorlanıyor.

Peki, nereye kadar?

Bugün sadece büyük şehirlerde değil, Türkiye’nin dört bir yanında olduğu gibi Vakfıkebir’de de ticaretin çarkları eskisi gibi dönmüyor. Sabah işyerini açan esnaf, akşam olduğunda siftah yapamadan dükkanını kapatabiliyor.

Bir zamanlar çarşıya çıkan vatandaş alışveriş yapar, esnaf da kazandığıyla evini geçindirirdi. Şimdi vatandaş fiyatlara bakıyor, düşünüyor, vazgeçiyor. Esnaf ise müşteri bekliyor. Çünkü vatandaşın cebinde para olmayınca esnafın da kasasına para girmiyor…

Bu durum sadece esnafın sorunu değil.

Bu, birbirine bağlı bir ekonomik zincirin sorunu…

Üstelik önümüzde bir de zam dönemi var.

Yılın sonuna doğru başlayan fiyat artışları, yeni yılla birlikte hayatın her alanına yansıyor. Esnafın beklentisi ise yine endişe…

Elektriğe, suya, kiraya, akaryakıta, hammaddeye ve ürünlere gelecek zamlar daha şimdiden hesapları altüst ediyor. Piyasada konuşulan yüzde 30 ila yüzde 50 arasındaki zam beklentileri gerçekleşirse hem esnafı hem de vatandaşı çok daha zor günler bekliyor.

Bir tarafta ayakta kalmaya çalışan esnaf, diğer tarafta ay sonunu getiremeyen vatandaş…

Bir tarafta artan maliyetler, diğer tarafta düşen alım gücü…

EMEKLİ DE YAŞASIN, ASGARİ ÜCRETLİ DE!

Bugün ülkemizin gündeminde önemli konulardan biri de emekli maaşları…

En düşük emekli aylığının 23 bin 500 lira seviyesinde milyonlarca emekli, alacağı zammı ve nasıl geçineceğini düşünüyor.

Benim burada üzerinde durduğum konu çok açık.

Türkiye’de bir asgari ücret belirleniyorsa, neden emeklilerimiz de asgari ücret seviyesine çıkartılmıyor ki…

Yıllarca çalışmış, prim ödemiş, bu ülkeye hizmet etmiş insanlarımız emekli olduklarında geçim derdiyle boğuşmamalı.

Emeklilik, hayatın en güzel yıllarını huzur içinde geçirme dönemi olmalı.

Ancak bugün birçok emeklimiz pazara çıkarken, markete girerken, faturasını öderken hesabını yapmak zorunda kalıyor.

Asgari ücretli de farklı durumda değil.

Ay boyunca çalışan, alın teri döken vatandaşımız maaşını aldığı gün daha borçlarını düşünmeye başlıyor.

Burada mesele yalnızca bir zam oranı değildir. Mesele, insanlarımızın insanca yaşayabilmesidir.

Emekli de ölmesin, yaşasın!

Asgari ücretli de ölmesin, yaşasın!

Esnaf da kepengini korkuyla değil, umutla açsın!

Çünkü esnaf kazanırsa çarşı hareketlenir, vatandaşın alım gücü artarsa ticaret canlanır. Emeklinin ve çalışanın cebinde para olursa bu para yine piyasaya, yine esnafa döner.

Artık sadece rakamları değil, hayatın gerçeklerini konuşmamız gerekiyor.

İnsanlar artık büyük beklentiler içinde değil; geçinmek, borcunu ödemek, evine ekmek götürmek ve yarına umutla bakmak istiyor.

Esnaf kazansın, vatandaş geçinsin, emekli huzur bulsun.

Çünkü bu ülkede herkesin yüzü gülmeyi hak ediyor!