Kasım Ayı itibariyle hüzünlü bir ay.

Kasım Ayı içinde barındırdığı Sonbahar mevsimi, kimileri için yaprakların döküldüğü, günlerin kısaldığı, doğanın yavaş yavaş sessizliğe büründüğü bir mevsimdir.

Kimilerine göre ise Kasım Ayı ülkemizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün aramızdan ayrılışının 88. yıl dönümü içinde barındırdığı ay olarak hafızalarımızda yer edinmiş.

Atatürk bu vatan için yaptıkları ile her zaman bir rol model olmuş, tarihin tozlu sayfalarına hapsedilmek istenmiş bir milleti ayağa kaldırmış ve zafere olan inancını milletine aşılayan dünya liderinin aramızdan ayrılışının yaşandığı hüzünlü bir ay olsa da mevsim itibariyle tabiatın bizlere sunduğu eşsiz bir tablodur.

Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün vefatının 88. Yıldönümü dolayısıyla ilçemizde anma programları düzenlendi. İlk tören Hükümet Konağı önünde yapıldı. Saat dokuzu beş gece sirenlerin çalmasıyla başlayan saygı duruşunda gözümüze çarpan vatandaşların başında olan kasketlerini eline alarak saygı duruşunda bulunması bizleri ziyadesiyle memnun etti. Tabi ki bu belli bir yaşın tecrübesiyle ahlakıyla ve saygısıyla atasın olan saygı ve sevgisinin yanında duyduğu özlemle ifade edilebilir.

Ama vatandaş saygısını gösterdiği yerde gönül istedi ki kurum amirleri de vatandaş gibi saygısını göstermiş olsaydı. Vatandaş şapkasını çıkararak gösterdiği saygısına karşılık müdürlerin bir kısmının törene kravatsız gelmesi ise bana göre çok manidardı. Özellikle mi? bilmem ama benim görmek istediğin bir saygı şekli değil. Kişiye göre bu durum farklılık gösterse de benim anlam veremediğim bir durum. Keşke kravatınızı taksaydınız da tören bitiminde hemen çıkarsaydınız daha mantıklı izah edebilirdim.

İkinci tören daha anlamlıydı. Atatürk Orta Okulunun hazırladıkları program çok daha kapsamlıydı. Öğrencilerin hep bir ağızdan sundukları “Mustafa Kemaller Ölmez” nakaratları ise tüylerimizi diken diken olmasına vesile oldu.

Özellikle salonlarda yapılan programlara nedense veliler iştirak etmiyor. Oratoryo gösterisinde sahnede olan otuz dört öğrencinin saya bildiğim kadarıyla yirmi sekiz velisinin salonda olması velilerin ne kadar ilgisiz olduğunu gösteriyor.

Yüzlerce öğrencinin içinde senin çocuğun ne kadar şanslı ki o sahneye çıkıyor ve seyirci olarak sen o salonda yoksun. Bu nasıl anne/babalık anlamak mümkün değil. Senin çocuğuna verdiğin değer meğer bu kadarmış biz anlamadık.

Bunları yazarken acaba davet kısmında bir noksanlık var mı? Diye de sorular aklımıza gelmedi değil.

Sayın müdürler bu yazdıklarımdan sakın alınmayın, elçiye zeval olmaz. Kendi fikirlerimizin yanında bunlar vatandaşlar tarafından sizin özelinizde bizden yazılmasını istenen konulardan onu da bilesiniz.

Bunlar eleştiri değil, bilesiniz bu tür törenler vatandaşlar tarafından gerek yerinde gerek sosyal medyadan takip edilen ve haklı olan eleştirileri/ önerileridir bilmenizde fayda var.

Dedik ya elçiye zeval olmaz…