Alaca yaylasında sabahın erken saatlerinde sislerin arasından yükselen güneş, çimenlerin üzerindeki çiğ damlaları, kuzine sobanın ısıttığı yayla evleri, ahırlardan gelen hayvan sesleri ve evlerin bacalarından tüten duman… Bütün bunlar, geçmişten bugüne taşınan o güzel yayla yaşamının vazgeçilmez parçalarıdır.
Alaca Yaylası’nda hayat yalnızca serin havadan, yemyeşil çimenlerden ve seyretmeye doyulmayan manzaralardan ibaret değildir. Burada toprağın da bir dili, emeğin de bir hatırı vardır. İlkbaharda toprağa bırakılan her tohum, sonbaharda sofralara ulaşacak bir umut olarak beklenir.
Yağmuruyla, güneşiyle, kimi zaman da çetin hava şartlarıyla geçen yaz mevsiminin ardından varsa var yoksa yok Allah ne verdiyse denilerek toprağın altına saklanan patatesler birer birer gün yüzüne çıkarılarak insanının alın teri, sabrı ve emeği de karşılığını buluyor. Çünkü Ağasar’da bilinen bir gerçek vardır: Toprak, kendisine emek vereni karşılıksız bırakmaz.
Yıllardır hayvanlarıyla birlikte Alaca Yaylası’nda yaylacılık yapan (Oligızı) Fatma Şengül, ilkbaharda kendi elleriyle toprağa ektiği patatesleri bugün yine kendi emeğiyle, şükürle ve sabırla topluyor. “Azdan az, çoktan çok” diyerek hasadını gerçekleştiren Şengül, yetiştirdiği patateslerle mutfağının ihtiyacını karşılamaya hazırlanıyor.
Oligızı için bu patatesler yalnızca yiyecek değil; emeğin, sabrın ve toprağa duyulan sevginin karşılığıdır. Her bir patateste baharın umudu, yazın alın teri ve sonbaharın bereketi saklıdır. Belki de bu emeğin en güzel yanı, insanın kendi elleriyle yetiştirdiği nimeti kendi sofrasına yapabilmesidir.
Fatma Şengül’ün emeğiyle toprakla buluşan umut, bugün sonbaharın bereketi olarak yeniden hayat buluyor. Bu güzel geleneğin yaşatılması, hem geçmişimize sahip çıkmak hem de gelecek nesillere üretmenin, paylaşmanın ve toprağa değer vermenin önemini aktarmak açısından büyük anlam taşıyor.
Rabbim toprağımıza bereket, yaylamıza güzellik, insanımıza sağlık ve huzur versin. Ağasar’da yayla kültürü böyle yaşar, böyle geleceğe taşınır. Haber, Mustafa ÖZCAN
